Dag van de Verpleging 2020

Delen op social media

Janet Marringa werkt als coördinerend begeleider bij Middin, maar sinds vier weken tijdelijk als verpleegkundige op de corona-verpleegunit. Voor de Dag van de Verpleging, bij velen beter bekend als de Dag van de Zorg, werd zij geïnterviewd door ZonMw. Dit is een organisatie die zich inzet om zorg en gezondheid te verbeteren. Janet vertelt over haar nieuwe tijdelijke functie en hoe trots ze is.

'De corona-verpleegafdeling is opgericht voor cliënten die corona hebben, of die positief getest zijn. Het gaat om mensen voor wie isolatie niet mogelijk is. Op mijn afdeling zijn 12 bedden, inmiddels is er ook een tweede corona-afdeling geopend.

Mijn afdeling is heel ‘gemengd’. Er is een mevrouw zonder ziekteverschijnselen, er zijn mensen die behoorlijk of ernstig ziek zijn en een meneer is aan corona overleden. Sommige mensen hebben een verstandelijke beperking, maar er zijn ook ouderen uit een verpleeghuis.

Ik voel me trots

Ik heb onmiddellijk 'ja' gezegd toen ik voor deze afdeling werd gevraagd. Het gaat nu echt om mijn verpleegkundige expertise, dat is bijzonder, want normaal gesproken werk ik als begeleider. In de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking blijven de verpleegkundige aspecten van het vak vaak onderbelicht. Ik voel me nu trots, ook op mijn beroepsgroep. En ik realiseer me dat ik dit niet vaak zo sterk heb gevoeld.

Op de corona-afdeling zijn we met een nieuw team gestart en al heel snel werkten we goed met elkaar samen. Vanaf dag één is er een sterk gevoel van saamhorigheid. Het maakt niet uit of iemand hoger of lager op de ladder staat, of wat voor discipline iemand heeft. Iedereen heeft hetzelfde doel en gaat ervoor – dit geeft zoveel mooie energie. Ik hoop dat we dit na deze crisis kunnen vasthouden: dat we elkaars kwaliteiten als uitgangspunt nemen, en bijvoorbeeld niet meer tegen iemand met een hogere opleiding hoeven opkijken.

In onze sector gaat het om nabijheid

Met mijn ‘eigen’ cliënten in het huis voor mensen met een verstandelijke beperking houd ik via beeldbellen contact. Ze snappen er niks van, dat ik er nu niet ben. Voor hen is het heel moeilijk, ze kunnen het huis niet uit en ook de dagbesteding blijft dicht. Een anderhalve meter samenleving is met deze cliënten niet te doen, ze komen bijvoorbeeld spontaan op je af om je te omhelzen. De Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN) heeft daar een heel mooi spotje van gemaakt. In onze sector bestaat het begrip afstand niet, daar gaat het over nabijheid.'