‘Door te praten, houden we elkaar op de been’

Delen op social media

Omgaan met corona hoort voorlopig bij ons werk. In de serie Middin in coronatijd vertellen collega’s hoe ze dit doen. In dit deel: Kelly van Zanten. Zij is werkcoach op verpleeghuis Rubroek, waar in oktober een corona-uitbraak plaatsvond. ‘Als je mensen vraagt hoe het écht gaat, komen de emoties vanzelf bovendrijven.’

Lichte paniek

Kelly van Zanten is naar eigen zeggen altijd positief. Maar op een zondag, ergens eind oktober, brak ook bij haar lichte paniek uit. Op die dag overleden meerdere bewoners aan de gevolgen van corona en kwamen er tien coronabesmettingen bij. Niet alleen bij bewoners, maar ook bij medewerkers. ‘Tot die tijd was het al hard werken geweest, omdat er de nodige medewerkers waren uitgevallen,’ vertelt Kelly. ‘Zelf had ik ook even niet kunnen werken, omdat ik in afwachting was van de testuitslag. Desondanks hadden we het goed onder controle. Maar die zondag ging het toch ineens heel snel met de besmettingen, ook binnen ons crisisteam. Ik voelde dat we de grip een beetje kwijtraakten, ondanks al onze inspanningen en goede bedoelingen.’ 

De hulp van collega’s op Rubroek is hartverwarmend 

Geen bezoek

Hoe nijpend de situatie was, blijkt uit het feit dat vanwege de quarantaine anderhalve week  bezoek alleen werd toegelaten in uitzonderlijke situaties, zoals de stervensfase van bewoners. Kelly: ‘Zo’n beperking van bezoek wilden we liever niet, omdat we in de eerste golf hadden gezien dat dit een negatieve impact had op het welzijn van de bewoners.’ Inmiddels is de rust wedergekeerd binnen Rubroek. Er is nog maar een halve afdeling ingericht voor coronapatiënten. Bezoek is weer welkom. ‘In sommige gevallen weliswaar met persoonlijke beschermingsmiddelen, maar het kán wel weer. Dat doet bewoners én hun familie ontzettend goed. En ons ook.’

Grip terug

De controle kwam onder meer terug dankzij hulp van collega’s. Middin-breed werd een oproep gedaan, waarop meer dan vijftig mensen reageerden. ‘Die hulp van collega’s was echt hartverwarmend. Hoewel we hen moesten inwerken, kregen we de grip op de situatie snel terug. Iedereen deed gewoon wat er gedaan moest worden.’ Zelf verruilde Kelly haar functie als werkcoach voor die van coördinator. ‘Ik doe wat nodig is, net als tijdens de eerste golf. Toen heb ik protocollen geschreven en me ontfermd over bezoekregelingen. Want dat was tóen nodig.’

Impact

Waar ze kan, voert Kelly persoonlijke gesprekken met de zorgmedewerkers. ‘Ik merk dat deze recente corona-uitbraak enorme impact heeft op iedereen. Er overlijden meer bewoners dan normaal en ook sneller achter elkaar. Normaal gesproken nemen we hier met een erehaag afscheid. Dat kan nu niet. Wel hebben we in de centrale hal een gedenktafel gemaakt voor alle overleden bewoners. Ook ontbreekt door de snelheid van werken de tijd om het verlies te verwerken. Dat is heftig, zeker als je bewoners al jaren kent. De medewerkers zijn stuk voor stuk bikkels, die altijd maar doorgaan en niet zo snel naar je toe komen. Maar als je vraagt hoe het écht gaat, komen de emoties vanzelf bovendrijven. Het is ontzettend belangrijk om over die gevoelens te praten. Het helpt mijn collega’s ook, zie ik. En dat geeft mij dan weer energie. Zo houden we elkaar op de been.’