Jasper van Dis: "Ik kijk wat ik nu allemaal kan en geniet daarvan"

Delen op social media

Elke week een potje schaken bij de club. Gezellig wat eten en drinken met vrienden. Zijn eigen verhaal vertellen op scholen. Een paar keer per week eten met familie. Het leven ziet er overzichtelijk uit voor Jasper van Dis. Nee, hij is niet gepensioneerd. Jasper is pas 33. Sinds hij op zijn 21ste een hersenbloeding kreeg, heeft het leven van de voormalige student industrieel ontwerpen een compleet andere wending gekregen. "Ik denk niet meer aan hoe het vroeger was. Ik kijk wat ik nu allemaal kan en geniet daarvan."

Jasper van Dis heeft een rolstoel nodig om zich te verplaatsen en een stemcomputer om te communiceren. Praten kan hij niet meer, wat hij wil zeggen moet hij typen. Het kastje, waar hij door kan praten, is zijn kostbaarste bezit. Hij heeft het al negen jaar, gekregen tijdens de revalidatie. Hij woont sinds 2011 zelfstandig in Blijvenburg, een locatie van Middin in Rotterdam. In zijn eigen appartement kan hij terugvallen op hulp van de begeleiders van Middin. "Dit appartement is veel beter dan de kamer in het verpleeghuis in Dordrecht, die ik met nog iemand deelde."

Tot zijn 21ste gaat zijn jeugd zoals het ‘moet’. Geboren op Goeree-Overflakkee, het derde kind van vier. Voor de studie vertrekt hij naar Delft. Hij woont er op kamers, totdat het gebeurt: de hersenbloeding die zijn leven op zijn kop zet. Jasper wordt 's nachts gevonden, buiten westen in de keuken. Na drie maanden in coma te hebben gelegen, begint de revalidatie.

Schaken met stemcomputer

Halfzijdig verlamd

Hij blijkt halfzijdig verlamd, aan de rechterkant. Omdat Jasper ook rechts is, kan hij niet veel meer. Drie keer per week wordt hij gedoucht, in een douchestoel. "Elke keer iemand anders die je doucht is wennen. Je moet je letterlijk bloot geven. Maar ik ben er nu wel aan gewend." Met een tillift wordt hij in zijn stoel gezet en er ook weer uit gehaald. De sondevoeding is vervangen door eten dat klein gesneden wordt.

Eigen leven

Na al die jaren kan hij berusten in wat er is gebeurd. Hij leeft zijn eigen leven. "Ik ga hier in de wijk elke week schaken bij een vereniging. Ik heb het vroeger geleerd, nooit iets mee gedaan, maar vijf jaar geleden bleek dat ik het nog gewoon kon. Ik vind het leuk om met vrienden wat te eten of te drinken. Met een jeugdvriend van Flakkee, een vriend uit mijn studententijd en vrienden die ik later heb leren kennen. Af en toe ga ik naar de bioscoop, ik houd van films. Elke week wil ik iets doen wat ik niet wekelijks doe. Dat lukt me nou al vier jaar", zegt hij.

Voorlichting geven

Ook zet hij zich in om meer begeleiders te werven voor mensen zoals hijzelf. Daarvoor geeft Jasper voorlichting op scholen met opleidingen in die richting, zoals een school in Den Haag. De reis ernaartoe gaat per taxi. Op school ‘vertelt’ hij zijn eigen verhaal. "Ik vertel over mijn leven na het ongeluk, zoals ik het zelf noem. Eerst speel ik een Powerpoint presentatie af, die is ingesproken door mijn broers Tim en Werner. Daarna praat ik met de leerlingen. Ze mogen mij dan vragen stellen. Dat vind ik het leukste. Ik krijg er energie van."

Ook met een niet-aangeboren hersenafwijking (NAH) blijft er een leven over, erkent Jasper: "Ik doe alleen maar wat ik leuk vind. Een voordeel van gehandicapt zijn is dat je weinig meer moet."

Met begeleider

NAH

Onze begeleiders bieden dagelijks ondersteuning aan mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) om weer zo zelfstandig mogelijk te worden. De gevolgen van hersenletsel verschillen per persoon. Daarom is het van belang dat iemand met NAH ondersteuning op maat ontvangt. lees meer