Kajal mist het contact met ouderen en helpt graag mensen die zich somber voelen

Delen op social media

“Toen corona nog heel erg was, heb ik mijn activiteitenbegeleider bij het verpleeghuis gevraagd hoe het zat,” vertelt Kajal hoe het vrijwilligerswerk dat zij al tien jaar doet, stil kwam te vallen. “Toen kreeg ik een brief waarin stond dat het verpleeghuis vanwege corona gesloten was.” Kajal is 34 jaar en woont samen met haar moeder en zusje in hun ouderlijk huis. Normaalgesproken kwam Sabine, haar persoonlijk begeleider van Middin, wekelijks bij haar thuis. Door de uitbraak van COVID-19 was er een aantal weken alleen telefonisch contact: “Ik merkte dat Kajal zich steeds meer terugtrok,” zegt Sabine hierover.

Naast haar vrijwilligerswerk, ging Kajal voor de crisis naar het buurtcentrum: “We maakten 3D kaarten,” vertelt Kajal. “Ik vond dat leuk om te doen, tussen de oudjes. Als ik onder de mensen ben, vergeet ik mijn eigen problemen. De ouderen in het verpleeghuis vrolijkten me op, ze maakten grapjes en gaven advies over het leven. Ik nam contact op met Sabine om te zeggen dat ik niet lekker in mijn vel zat,” zegt Kajal over de invloed van het wegvallen van deze activiteiten. “Ik voelde me niet goed, ik verveelde me, ik kon nergens naartoe. Het leek of ik weer depressief aan het worden was.”

Het is voor Kajal moeilijk om balans te vinden tussen actief zijn en ontspanning
vertelt Sabine
Afstand

Moe en uitgeput

“Er was een tijd dat ik dat heel vaak had,” legt Kajal uit. “Ik heb heel veel mensen verloren in mijn leven. In 2013 overleed mijn vader. Ik heb geleerd hoe ik met mijn verdriet om moet gaan door motorische therapie, gedragstherapie en EMDR. Ik raak nu niet meer zo snel in paniek. Of dat ik angstig ben dat ik rare dingen ga doen. Veel meisjes met een verstandelijke beperking gaan met loverboys. Mijn vader heeft me daar altijd voor gewaarschuwd. Vrijdag was ik heel verdrietig. Ik had een mis-gevoel. Uit woede ben ik helemaal naar De Broodfabriek in Rijswijk gelopen. Daar is het oude werk van mijn vader. Ik heb daar zelf ook in de horeca gewerkt, maar dat was heel zwaar. Gisteren ben ik erheen gaan fietsen. Mijn fiets was half kapot, ik moest steeds stoppen. Nu ben ik moe en uitgeput, mijn spieren zijn opgezet. Ik heb de auto-immuunziekte SLE.” 

Balans in corona-tijd

“Het is voor Kajal moeilijk om balans te vinden tussen actief zijn en ontspanning,” vertelt Sabine. “Door corona bleef ze hangen in haar moeheid. Toen we merkten dat alleen telefonisch contact niet werkte voor haar, zijn we samen wandelingen gaan maken. Ze is nu opgewekter, ze heeft meer energie en pakt meer zelf op.” “Ik lees graag boeken over hoe je je leven kan veranderen,” vult Kajal aan. “Bijvoorbeeld door negatieve mensen uit je leven te verwijderen en,” Kajal kijkt naar Sabine die schuin tegenover haar aan de picknicktafel zit, “door steun te zoeken bij mensen die het goed met je voor hebben.” Wanneer Kajal haar vrijwilligerswerk bij het verpleeghuis weer kan oppakken is nog onduidelijk. Het 3D kaarten maken doet zij nu af en toe thuis. Graag zou ze anderen helpen die zich in het algemeen of door corona somber voelen.

Interview en tekst, Lisa Koolhoven www.verhalenpodium.nl