Tijd om samen te bouwen

Delen op social media

Britt woont bij Middin in een hoekappartement aan de Dillenburg in Leidschendam. Met zicht op de winkels en veel licht in de kamer. Met begeleiding in de buurt leeft ze zo zelfstandig mogelijk. Voor Kompas Magazine 2020 keek zij terug op een bewogen jaar.

Het complete Kompas Magazine

Benieuwd naar de verhalen van Marcel, Danny en alle anderen?

Soms bouw ik een vliegtuig en ga ik opvakantie. Lockdown of geen lockdown. Hup, naar de zon en naar de gezelligheid. Met een beetje fantasie en wat legosteentjes kom ik een heel eind. Dat durf ik na een jaar corona wel te zeggen. Hoe ik aan corona en alle coronaregels ontsnapte? Laat dat maar aan Harry Potter over. Zijn legowereldje zette ik keer op keer weer in elkaar, als ik corona weer eens helemaal zat was.

Geloof me dat ik corona snel zat was. In maart ging mijn woonlocatie op slot. De betekende nogal wat. We konden niet meer samen koffiedrinken, we konden niet meer samen eten en er kon ineens niemand meer op bezoek komen. We waren aangewezen op onszelf en op onze begeleiding. En als ik alleen ben ga ik veel nadenken. Dat is niet altijd goed. Het eindeloos malen hielp niet. Ik kon niet eens meer een boek lezen. Wat bleef er zonder bezoek en boeken van mijn wereldje over?

Ik wist dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven. Toch voelde het alsof iemand anders het soms overnam, met al die coronaregels. Ik ben in paniek geweest. Alles was zo anders in 2020 en ik kon er niets aan doen. Totdat ik op een dag met een doosje lego aan tafel zat. Tussen al mijn coronazorgen in werd ik opeens rustig. Door te legoën! Met kleine steentjes in mijn handen kreeg ik grip op de grote gedachten in mijn hoofd.

Mijn eigen, veilige legowereldje is simpelweg te klein voor grote angsten. Dagdromen – dáár is lego goed voor! Over warme vakanties, over leuke dingen doen met mijn moeder en mijn vriendinnen. Tijdens het beeldbellen heb ik ze heel wat lego-tafereeltjes laten zien. En verteld over het hernieuwde besef dat ik graag mijn eigen regie voer en zo autonoom mogelijk wil zijn: Wie ben ik? Wat heb ik nodig om mezelf te kunnen zijn? En in hoeverre kun je jezelf zijn wanneer je begeleid woont? Wanneer je afhankelijk bent van hulp van anderen, is het moeilijker om jezelf te laten zien.

Wat ik van mezelf wil laten zien als het leven straks weer een beetje ‘normaler’ wordt? Mijn dankbaarheid. Naar mijn begeleiders, die ik al heel wat gedichten en kaartjes heb gestuurd. Ik ben dankbaar dat zij tijdens corona op de been zijn gebleven en mij konden helpen. Ook met kleine contactmomentjes. En ik ben dankbaar voor mijn postbezorger, die al die dozen lego met een glimlach voor de deur bleef zetten. Zo heb ik heel wat van me af kunnen bouwen. En is het nu weer tijd om samen óp te bouwen.